“Mijn vader stierf slechts enkele weken na mijn geboorte. Mij restte slechts een foto. Hoewel het ingelijste portret van mijn vader er altijd al had gestaan, had ik er lange tijd geen speciale aandacht meer aan besteed, tot ik op een middag in de herfstvakantie voor de boekenkast bleef staan en er, voor het eerst in tijden, aandachtiger naar keek. Aandachtiger dan ooit. Ik was zeventien, het was een woensdagmiddag, het is lang geleden.”
Hij is zeventien en kent zijn vader alleen uit de verhalen van zijn moeder. En van een foto, gemaakt door een professionele fotograaf, die al zeventien jaar in de kamer staat. Dan wekt het horloge dat zijn vader op die foto draagt zijn nieuwsgierigheid: het staat op kwart over zeven. Wat voor fotograaf maakt er nu foto's op dat tijdstip? De verteller besluit de zaak tot op de bodem uit te zoeken en stuit in Parijs op het ware verhaal van zijn vader.
Meeslepend en tijdloos als een Griekse tragedie ontvouwt Alain Claude Sulzer het verhaal van een vader-zoonrelatie die in de kern gaat over afwezigheid, mededogen, en een zoektocht naar identiteit.
